Eric Reitan um Miðflokkin
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on September 12th, 2009
On the other hand there is the religion of fear, Plutarch’s “superstition,” which he takes to be fundamentally about appeasing dangerous supernatural powers. On this view of religion, when things go wrong the ultimate explanation is that someone somewhere has angered the divine power that reigns over the world like the ultimate tyrant. God’s inscrutable will must be obeyed on pain of harsh retribution. And this retribution does not merely strike the guilty.
If things go badly for the nation, if terror strikes down the Twin Towers or a hurricane batters the coast of New Orleans, or if a tornado sweeps through Minneapolis and blows out the windows of the Electric Fetus music store, it is because God is displeased. Someone has done something wrong: perhaps the gays or their allies, or the feminists, or the ACLU, or others whom Jerry Falwell famously implicated in the 9/11 terrorist attacks. And the misbehavior of these enemies of God is a threat to the welfare of all. God withdraws His favor and protection from a nation that fails to be sufficiently obedient. And so we must become a God-fearing nation, with a common vision of what God desires, or our country will fall into ruin.
And so the religion of fear leads to the idea that the enemies of God must be identified and defeated. In the United States, the political arena has come to be seen as one of the key battlefields: God’s enemies must be voted out of office. If not, the nation itself is in dire jeopardy. In this way, then, the religion of fear becomes a powerful tool for motivating people to serve partisan political agendas. If one party or faction represents the will of God, then appeasing God requires religious communities to throw themselves into politics with the aim of ensuring that the right faction wins. And if the wrong faction wins, it’s a disaster. The enemies of God have won. The divine tyrant will withdraw His favor. And all manner of evils and horrors will begin to take hold.
When and where the religion of fear dominates, party politics can become a template onto which stark in-group/out-group ideologies can be imposed. And the stakes of political contests can be represented as monumental: The fate of the world depends on the right side winning. And if the wrong side achieves ascendancy, the message is clear: Be afraid. Be very afraid. The wrong side is not populated by decent human beings like the rest of us, but by sinister characters in the grip of evil.
Eg eri vorðin enskur
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on September 5th, 2009
Hey! Um tygum undra tygum á mín umfatandi óaktivitet á blogginum, so er orsøkin tann, at eg eri farin yvir at blogga á enskum.
Mín nýggi bloggur eitur I Think I Believe. Kom yvir har og les!
Týdningarmiklar viðmerkingar frá Giberson
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on June 2nd, 2009
Karl Giberson, professari í alisfrøði, framstandi kristin evolutionist og ein av leiðarunum í BioLogos, nýggja felagsskapinum hjá Francis Collins, hevur nøkur týdningarmiklar viðmerkingar um nýggju intelligent design heimasíðuna hjá Discovery Institute, faith+evolution. Giberson metir heimasíðuna verða eitt beinleiðis aftursvar til BioLogos felagsskapin, sum varð almannakunngjørdur fyri nøkrum vikum síðani. Fyrst slær hann fast, at faith+evolution er,
like most of the products from the Discovery Institute is slick, well-resourced, rhetorically clever, profoundly misleading, and almost completely devoid of any real science.
Hann vísir síðani á hvussu introfilmurin á heimasíðuni gevur inntrykkið at intelligent design er ein sameind rørsla, sum baserað á konstruktiv vísindalig prógv er komið til nakrar vísindaligar niðurstøður (sum so hava nakrar metafysiskar avleiðingar, men tað tykist ikki at vera serliga týdningarmikið, skulu vit døma eftir videoklippinum). Giberson vísir so á, at persónarnir í filmunum er grundleggjandi ósamdir. Ein er 6-daga kreationist og heldur at universið bleiv til, fult búgvið, fyri 10,000 árum síðani, men ein annar er vanligur ID-ari og heldur at universið hevur ment seg ígjøgnum næstan 14 mia. á, við ymiskum upptuningum frá Gudi av og á. Hetta samanber hann við BioLogos, har
we all believe that the universe began with a big bang, the Earth is billions of years old, and that all life on the planet is related through common ancestry. In sharing these commitments, we are similar to just about every science department across the country. This shared agreement makes it possible to work together, publish in similar journals, and understand each other’s work.
Tað einasta teir á faith+evolution eru samdir um er hvat teir eru ósamdir í. Og tað er evolutión. Sannføringin, at menningarlæran er ósonn er einasti veruligi sameinandi faktorur.
So er spurningurin, hvat er betri? faith+evolution og intelligent design/kreationisma, sum einki konstruktivt og mennandi (!) vísindaliga hevur at bjóða, men bara destruktivan retorikk? BioLogos, harafturímóti, byggja á eina vísindaliga semju og gera faktist konstruktivt arbeiði.
All they agree on is that evolution is wrong. They have no shared basis on which to conduct joint research.
If you compare the presentations on the two Web sites, you will notice something very interesting. At BioLogos, we present solid evidence in favor of evolution. (We believe that God is the creator and that evolution is the name of the creative process.) We do not simply offer anti-design arguments and assume that we win by default. At Faith+Evolution, they produce no evidence for their position, nor do they even describe the “design model” they supposedly all embrace; all they present are arguments against evolution, with the supposed inference that “design” wins if evolution is defeated. In the final analysis, the site is little more than a exercise in rhetoric—how can we frame what looks like a compelling argument for a position that we can’t even articulate to ourselves.
10 rætningslinjur tá ið tú lesur Bíbliuna
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 30th, 2009
Internet Monk, ein tann fremsti kristni bloggarin á netinum, hevur júst skrivað ein blogg, sum hann nevnir “10 guidelines for interpreting the Gospels.” Michael Spencer, sum hann eitur, er ein vísur maður við erfaring og perspektivi, og tað, hann sigur, hevur myndugleika. Hansara rætningslinjur eru allar sera týdningarmiklar, men mín yndis er nummar 7, har hann vísir á týdningin á tekstkritikki. Í mínari erfaring eru evangelisk, “bíbliu-trúgv” kristin sum heild bangin fyri tekstkritikki. Tey hava ringt við at ímynda sær hvussu Bíblian enn kann vera Guds orð um vit góðtakað, at hon er orð manna. Trupulleikin, sum eg síggi hann, er at í teirra (sera góða og rætta) ídni at forsvara Bíbliuna, gevast hesi fólkini at faktist lesa Bíbliuna. Tað, sum tekstkritikkurin finnur í Bíbliuni er (við rímiligum fyrilitum) tað, sum faktist er har. Avnoktað vit tekstkritikkin, avnoktað við Bíbliuna. Tí er tað týdningarmikið at vit, sum siga okkum byggja á Bíbliuna, sum skjótast byrja at takað tekstkritikkin við í roknistykkið – fyri Bíbliunnar skyld!
7. Textual criticism is very important, because many textual variants are about changing interpretations of Jesus’ words. Phillip Comfort’s Text and Translation Commentary on the New Testament is a must have. Form and source criticism are also useful tools, even if just to understand why the other Gospels lose Mark’s “messianic secret” or Matthew changes Kingdom of God to Kingdom of heaven. And, of course, there’s Mark 16 and John 8. All important parts of serious Gospel study.
Dagsins: Desmond Tutu um støðuna í Ísrael/Palestina
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 29th, 2009
If we don’t solve that problem, you can give up on all other problems. You can give up on nuclear disarmament, you can give up on ever winning a war against terror – you can give it up. You can give up any hope of our faiths ever working really amicable and in a friendly way together. This, this, this is THE problem. And it is in our hands.
David Bazan – Secret of the Easy Yoke
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 27th, 2009
I could hear the church bells ringing
They pealed aloud your praise
The member’s faces were smiling
With their hands outstretched to shake
It’s true they did not move me
My heart was hard and tired
Their perfect fire annoyed me
I could not find you anywhereCould someone please tell me the story
Of sinners ransomed from the fall
I still have never seen you, and some days
I don’t love you at allThe devoted were selling bracelets
To remind us why we came
Some concrete motivation
When the abstract could not do the sameBut if all that’s left is duty
I’m falling on my sword
At least then
I would not serve an unseen distant lordCould someone please tell me the story
Of sinners ransomed from the fall
I still have never seen you, and some days
I don’t love you at allIf this only a test
I hope that I’m passing, cuz I’m losing steam
But I still want to trust youPeace be stil
Hey, herligheitsevangelistar!
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 27th, 2009
Stjolið frá Scotteriology.
Gudfrøði, nú og tá
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 20th, 2009
Sundurskyld, men líka
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 19th, 2009
Eg eri fyri fullkomnum javnrætti fyri menn og kvinnur. Eg haldi tað er ein synd, at kvinnur systematiskt verða hildnar burtur frá prædikustólunum og andaligari leiðslu. Grundað á Galatia 3:28 (”Her er ikki Jødi ella Grikki, her er ikki trælur ella frælsur, her er ikki maður ella kvinna; tí tit eru øll eitt í Kristi Jesusi.”) og annað, sum eg skuldi bloggað um í nærmastu framtíð, haldi eg at kvinnur og menn eru júst líka nógv verd og at hetta skal speglast aftur í hvussu okkara kristna lív saman er skipað.
Ein máti, at snúgva sær rundan um tí, sum eg haldi vera greiðu javnstillandi avleiðingunum av prinsippinum, sum Paulus vísir til í Galatia, er at siga, at hóast vit eru jøvn í veru ella ontologiskt, so hava vit ymiskar praktiskar uppgávur. Ja, vit eru líka nógv verd og Jesus elskar okkum øll líka nógv, men tað betýður ikki at vit skulu gera tey somu tingini. Vit eru jøvn, men ymisk.
Visti tú av, at eitt sera líkt argument varð sett fram fyri at halda tey hvítu og tey svørtu sundurskyld í Amerika? Hugskotið verður vanliga kallað fyri “Separate, but equal” og varð í nógv ár beinleiðis implimentera við lóg. Hóast eg ikki skal samanbera diskriminatiónini av kvinnum í kristindómi við amerikanska rasismu uttan fyrilit, so slepst ikki undan líkheitunum. Eg haldi at hetta skuldi givið teimum, sum læra, at kvinnur og menn skulu vera sundurskyld í kristnum høpi okkurt at hugsa um.
Trupulleikin við (bara) at sitera Bíbliuna
Posted by Arni Zachariassen in Gudfröði on May 19th, 2009
Ein vinur hjá mær á Facebook legði eitt leinki út um onkrar mótmælingar, sum fara fram her í Aberdeen um ein prest, sum er samkyndur. Eg gjørdi nakrar viðmerkingar har eg segði, at tingini ikki vóru so einføld viðvíkjandi homosexualiteti og kristindómi. Ein felags vinur legði eina viðmerking aftrat, har hann heilt einfalt segði, “Rómbrævið 1:26-27.”
Hetta er alvorligur irreterandi óvani, sum summi kristin hava, tá ið tey kjakast. Tey halda, at tað er nokk bara at vísa til eitt vers ella tvey, og so er kjakið liðugt. Í fyrsta umfari er trupulleikin sjálvandi, at ikki øll góðtakað Bíbliuna sum ein universellan fasittlista. Sjálvt millum tey, sum góðtakað Bíbliuna sum mynduleika tá tað kemur til kristi lívi og læru, eru ikki samd í at allir lívsins spurningar verða svaraðir við bíbliuversum. Hóast onkur heldur, at bíbliuvers er týdningarmikil í royndini at svara lívsins spurningum, so kann tað eisini væl vera, at viðkomandi heldur at tað skal meir til enn bíbliuvers og aðrar resursir, sum t.d. teologi, filosofi, vísindi og persónligar upplivingar, eisini mugu sleppa uppí part. Trupulleikin er eisini, at tað ikki altíð er líka greitt hvat Bíblian sigur. Bíblian er ein stór og ein gomul bók. Hon er umsett. Hon umboðar nógvar ymiskar vinklar uppá nógv ymisk viðurskifti, skrivað av nógvum ymiskum fólkum, í nógvum ymiskum tíðarskeiðum, á nógvum ymiskum støðum. Stutt sagt: Hon er ring at skilja. Tá so onkur siterar eitt vers, er tað ikki altíð, at meiningin er líka klár. Ella, rættari sagt: Tað er ikki altíð, at meining er líka klár, sum viðkomandi heldur hon er.
Men her er veruligi trupulleikin, sum eg síggi hann: Tá ið tveir partar kjakast og annar bara siterar eitt vers og letur sum um kjakið er liðugt, so leggur siterandi parturin hin undir eitt serliga sterkt, men loynt og sniðfundigt trýst. Við at latað meiningina, sum siterandi parturin úttrykkir, ikki beinleiðis verða orðaða, men heldur liggja í luftini ella so, goymda aftanfyri vers, noyðir siterandi parturin hin partin at hugsa seg fram til hvat meiningin hjá siterandi partinum er. Uttan eina beinleiðis orðaða meining, sum kann kritiserast fyri tað, hon er, blívur tað knappliga luturin hjá hinum partinum, at siga, hvat siterandi parturin meinar. Og tá ið kjakið gongur hart fyri seg er sum oftast ikki tíð at gera tað. Siterandi parturin íðkar soleiðis eina ógvuliga diskreta, men effektiva makt í kjakinum. Við ikki at beinleiðis orða sínar meiningar, noyðir hann hin partin at takað undir við sínum óorðaðu meiningum, so at kjakið kann halda áfram. Við hesum hevur siterandi parturin longu vunni helvtina av bardaganum.
Nú, tað sigur seg sjálvt, í ljósinum av øðrum reglubroti, at hetta er ein skeivur framferðarháttur. Tað er ikki klárt júst hvat siterandi parturin meinar, tí tað er ikki klárt júst hvat Bíblian meinar. Og tað er ikki klárt, at bara Bíblian svarar trupulleikanum, sum er undir viðgerð. Men meir enn tað, so er hetta eitt skitið trikk, sum er óvirðiligt í einum kristnum kjaki. Eg skal ikki spæla óskyldigur og siga, at eg altíð eri líka virðiligur í teimum kjakum, sum eg luttaki í, tí tað eri eg ikki. Men siga vit, at Bíblian er Guds orð, tykist tað fyri mær, at vit hava eina serliga ábyrgd at fara virðiliga og varisliga fram í okkara viðger og nýtslu av henni. Líkamikið hvussu, hvussu væl og hvussu illa vit tulkað hana, so má hon ikki brúkast sum eitt valdsamboð til frama fyri okkara egnu meiningar.